Edukira joan
ES EU EN

Bloga

Pasabide estua eraldaketa-prozesuan

Irene Goikolea5 min irakurtzeko

Artikulu hau hizkuntza honetan ere dago: ingelesez · gaztelaniaz

Udazkeneko erretiroaren ondoren, lanean jarraitu dugu nire laguntza-saioetan. Espazio horietan, egun haietan irekitakoa aztertzen jarraitzen dugu, eta eguneroko bizitzan nola agertzen den ikusten. Ibilbide horretan, erretiroko lana gidatu zuen irudian sakontzen aritu gara, oraindik ere gure hari nagusia baita: galtzen atzeko poltsikoan gordetzen dugun hostoa. Aurreko artikuluan jaso nuenez, parte-hartzaile baten bidaia xamanikoan sortu zen, eta argi erakutsi zigun zerbait berrirantz aurrera egiteko nahiaren eta atxikita jarraitzen dugun hori askatzeko zailtasunaren arteko kontraesana.

Hostoa askatu behar dugula jakin arren, horretan hasten garenean ohartzen gara zenbateraino gauden hari atxikita. Une horri pasabide estua deitu diot: erantzuteko ohiko modutik harago joatea eskatzen digun trantsizioa, gure eraldaketa-prozesuan aurrerapauso sakona ekar dezakeena.

Irudiak erakusten duen kontraesanak agerian uzten du gure barruan batera bizi direla oraindik nola zaindu ez dakigun behar desberdinak. Gure zati batek aurrera egin nahi du, eta beste batek mugimendu horren ondorioz arriskuan sentitzen duen zerbait babestu nahi du. Bien arteko tentsioa barne-borroka bihurtu ohi da; izan ere, zenbat eta gehiago behartu geure burua aldatzera, orduan eta indar handiagoa hartzen du erresistentziak, eta zailagoa egiten zaigu zerk eusten dion ulertzea.

Erantzun horietako asko seguru sentitzeko eta gure lekua aurkitzeko besteen beharra genuen garaian ikasi genituen. Orduan egokitzen lagundu zigunak indarrean jarrai dezake, egoera aldatu bada ere. Erantzun bat ezaguna izateak indarra ematen dio, badakigulako haren bidez nola moldatu eta zer etorriko den aurreikusten dugulako, sufriarazten badigu ere. Horregatik, jokamolde bat uzteak beldur handiagoa piztu dezake haren ondorioak jasaten jarraitzeak baino.

Egokitzeko modu horien inguruan antolatzen da pertsonaia: besteen aurrean agertzeko eta harremanak izateko erabiltzen ikasi dugun nortasuna. Pertsonaiarekin oso identifikatuta gaudenean, norbaitek gure jokabideari buruzko ohar bat egiten badigu, garen hori gutxiesten ari dela senti dezakegu. Aldaketak, orduan, gure sinesmenak, familiatik jasotako aginduak eta kide sentiarazten gaituzten leialtasunak ukitzen ditu. Eta, beste modu batean bizi behar dugula ulertu arren, ohikoa da norabide horretan urratsak egitean errudun sentitzea, zerbait desberdina aukeratzea maite ditugunei traizio egitea balitz bezala.

Pasabide estuak tentsio horren aurrean jartzen gaitu: ezagutzen dugun nortasunari eustearen eta oraindik eusten ez dakigun zerbait garatzen uztearen artean. Une horretan, erresistentziari entzun behar diogu, galtzeko beldur garenari buruzko informazioa gordetzen baitu. Aldi berean, gure bizitza nola mugatzen duen eta besteengan zer ondorio dituen ikusi behar dugu. Haren funtzioa ulertzeak erantzukizuna sakonago hartzen laguntzen digu, zergatik garen horrelakoak azaltzean babestu gabe.

Hemen garrantzitsua da heldu gisa presente egoteko gaitasuna garatzea. Gure zati batek haurtzaroko traumetatik erantzuten jarrai dezake, gaur ditugun baliabideak oraindik eskura ez balitu bezala. Gaitasun horrek haren beldurrari laguntzeko, adierazten duen beharra zaintzeko eta iraganean bizi izan genuena gaur gertatzen denetik bereizteko aukera ematen digu. Horrela, gure zaurgarritasuna zaintzen ikasten goaz, eta gure harremanak, balioak eta ekintzen ondorioak ere aintzat hartzen dituzten erabakiak hartzen.

Lan horrek arreta eskatzen du, gure zatiak haietaz ohartu aurretik aktibatzen baitira. Hala ere, gorputzeko tentsioan, geure burua berehala defendatzeko premian edo egoera bat interpretatzeko dugun modua zurruntzen denean antzeman ditzakegu. Presente egoteak tarte bat irekitzen du sentitzen dugunaren eta egiten dugunaren artean. Tarte horretan, barruko jarrera desberdinei entzun diezaiekegu, bakar batek esperientzia osoa bereganatu ez dezan. Tentsio horri eusteak aukera ematen du haren mende geundenean eskura ez genituen erantzunak agertzeko.

Konpromisoa gaitasun horri jarraipena ematea da, ohiko egoeretara itzultzen garenean ere. Zerbait sakon ulertu dezakegu, eta, hala ere, oso errotuta dauden erantzunek indarrean jarrai dezakete. Ulertutakoa gure bizitzeko modua eraldatzera irits dadin, praktikatu, errepikatu eta egindakoa berrikusi behar dugu. Eguneroko eskakizunek, munduko zaratak eta distrakzioek gure arreta bereganatzen dute, eta erraz eramaten gaituzte ohiko jokamoldeetatik erantzutera, ohartu gabe. Lehen bezala jokatu dugula antzematea, gertatutakoaren ardura hartzea eta beste erantzun bat probatzea da lana. Horrela, kontzientziaz lan egiteko espazioetan ulertu duguna une zailetan ere eskura izan dezakegun baliabide bihurtzen hasten da.

Konpromiso horri eusteko, funtsezkoa da gure esperientziarekin bestelako harremana lantzeko aukera ematen digun praktika espiritual bati jarraitzea. Aldizka denbora eskaintzeak eraldaketa-prozesuan aurkitzen ari garenari arreta ematen jarraitzen laguntzen digu, eguneroko betebeharrek arreta bereganatzen digutenean ere. Horrela, bereizi dezakegu zer gertatuko den beldur garen eta benetan zer gertatzen ari den, eta sentitzen dugunari entzun diezaiokegu, beldurra edo ondoeza lehenbailehen desagertu behar direla geure buruari eskatu gabe. Praktikari jarraipena ematea hasitako lana zaintzeko modu zehatza da.

Maisuaren arketipoak eserita egiten den meditazioa proposatzen digu: isilik egoteko, gorputzari entzuteko eta gure barruan gertatzen denari erreparatzeko denbora. Otoitza, oinez ibiltzea edo ariketa fisikoa ere praktika bihur daitezke, arreta osoz eta egiten ari garenaz jabetuta egiten ditugunean. Pertsona bakoitzak aurkitu behar du zer moduk laguntzen dion presente egoten, eta jarraipena eman behar dio.

Nire lanean, praktika xamanikoak esploratzeko beste bide bat eskaintzen du. Danborraren erritmoari jarraituz egiten den bidaian, gauzak ulertzeko ohiko modua zabal dezaketen irudiak, sentsazioak eta bizipenak ager daitezke. Maisuaren erretiroan, poltsikoko hostoa askatzean, barrutik urratzen ari balitz bezalako bizipena agertu zen, eta, ondoren, berriz jaiotzearen irudia. Irudi horrek oraindik aitortu eta landu beharreko alderdiak bildu zituen.

Haren esanahia gero sakontzen da, bizitakoa gure historiarekin lotzen dugunean eta eguneroko bizitzan nahiz hartu behar ditugun erabakietan nola islatzen den ikusten dugunean. Galera horrek zer adierazten duen, zer sentimendu pizten dituen eta gure bizitzan zailtasun bera non agertzen den aztertzea da interesgarria. Batzuetan, inkontzienteki jokatu dugunean zer suntsitu dugun aitortzea eta ahal den neurrian konpontzea eskatzen du; beste batzuetan, geure burua babesteko moduek bazterrean utzitako gaitasunak garatzea.

Jokamoldeak babesten zuenari arreta ematen diogun heinean, gero eta gutxiago behar dugu jokamolde hori. Maitatuak izateko, seguru sentitzeko edo nonbaiteko kide izateko beharrak hor jarraitzen du, baina behar horiei erantzuteko beste modu batzuk aurkitzen hasten gara. Gure ezaugarriak berreskuratzen ditugu eta erantzuteko gaitasuna zabaltzen dugu. Esperientzia horretan garatzen da Maisuaren konfiantza. Orduan ikusten dugu posible dela egoera batetik igarotzea beti babes berera jo gabe, eta gertatzen denetik ikastea.

Hazteko jauziak esanahi zehatza hartzen du horrela. Ia antzematen ez genuen erantzun batek gidatzetik, hura ulertzera, babesten duena zaintzera eta nola jokatu aukeratzera igarotzen goaz. Hostoa askatzeak aukerak irekitzen ditu, gure bizitza ez delako jada hura gordetzeko ahaleginaren inguruan erabat antolatzen. Konpromisoak eta praktikak irekitasun horri eusten laguntzen digute, ulermen gisa hasi zena gure bizitzeko moduan adierazten den arte.

Irene Goikolea

Irene GoikoleaPsikologia Sakonean doktorea, coach integrala eta Amalurra Proiektuaren sortzailea. Ireneri buruz gehiago

Hurrengo ekitaldiak