Taiwanen igarotako hogeita bat egunetan, Taoaren irakaspenak gertutik ezagutzeko aukera izan dut. Esperientzia horrek nire baitan mugitu duenari entzunez, lehen hausnarketa hau partekatu nahi dut. Ez da bidaia baten kontakizuna, baizik eta bizi izan dudanak nigan piztu duen ulermen sakonagoa: zer den benetan praktika espirituala, eta nola uztartzen den begirada hori Amalurra kodearen taupada biziarekin.
Hasieratik, Amalurra sortzeko prozesua inspiratu eta lagundu nuen, barneko eraldaketa baten adierazpen bizia izan zedin, gure istorio pertsonaletatik harago nor garen gogoratzeko desio sakon batetik sortua. Barne-bultzada hori, arimatik bizitzeko nahia, eguneroko bizitza ekintza sakratu bihurtzeko gogoa, izan da, eta izaten jarraitzen du, gure bidea sostengatzen duen oinarria.
Denboraren poderioz ulertu dut praktika espiritualak ez duela egitearekin zerikusirik, baizik eta izatearekin. Ez da otoitz egiteari, meditazioari edo zerbitzuari eskainitako une bereizi bat; bizitzaren une bakoitza kontzientziaz eta apaltasunez bizitzea baizik. Gertatzen zaigun guztia, salbuespenik gabe, gure baitakoa dela onartuz, pizten den emozio oro, sortzen den gatazka edo agertzen den oztopoa gure baitako zerbaiten ispilu dira.
Gure ibilbidean, barrurantz begiratzen ikasi genuen kanpoan zerbait mugitzen zenean. Hori izan zen eta oraindik da irakaspen nagusia: kanpoan ikusten duguna gure baitan integratzea, eta ulertzea bide espirituala bizitzak erakusten digun guztia eraldatzea dela. Izan ere, arazoa besteengan dagoela ikusteari uzten diogunean hasten da benetako aldaketa; barruko begirada pizten dugunean, bihotzak bere egia aitortzen du.
Eraldatzea ez da ekintza mentala, arimaren mugimendua baizik. Presentzia, apaltasuna eta etengabeko praktika eskatzen dituen prozesua da. Otoitz egitea, arnasa hartzea, meditazioa, eskuekin lan egitea, zerbitzatzea, eskertzea… ekintza sinpleak dira, baina kontzientziaz egiten direnean, gure baitan sakratuaren oroitzapena pizten dute.
Amalurra kodeak badu bere baitan ulermen hau: espiritualtasuna eguneroko ekintza bakoitzean txertatzen dela, eta horrela mantentzen dela bizirik esentziarekiko lotura.
Hasierako urteetan, sortu genuen guztia barne-su horretatik jaio zen, eta ni neu arduratu nintzen sua piztuta eta bizirik mantentzen, bidea nirekin partekatzen zutenekin batera. Ez geneukan baliabide materialik, baina praktika bazen, eta horixe izan zen gure indarrik handiena. Koherentziatik eta entregatik abiatuta, sormenaren energia indar handiz zabaldu zen: lurra berritu genuen, espazioak eraiki genituen, eta komunitatea loratu zen. Materiak espirituari erantzun zion. Denborarekin, egitura egonkortu eta bizitza erosoago bihurtu zenean, praktika hori apurka lausotu zen. Gaur, argi dugu ikasgaia: praktika espirituala gabe, materiak arima galtzen du; eta arimarik gabe, formak hutsik geratzen dira.
Horregatik sentitzen dut une hau praktikara itzultzeko deia dela. Ez iragana errepikatzeko asmoz, baizik eta sakratuarekiko harremana gaurkotzeko eta berriro biziarazteko aukera gisa.
Barne-sua berriro pizteaz ari naiz, eta egunez egun, isilean eta esker onez, zaintzeaz.
Guztia eskertu behar dugu: probak, galerak eta zailtasunak, eraldaketa-aukerak direlako, baina baita edertasuna, oparotasuna eta bizitza bera ere, iturri beraren adierazpen direlako.
Zerbitzua, otoitza, esker ona eta barne-lana dira Amalurra kodearen oinarriak; errealitate ikusgarria sostengatzen duten indar ikusezinak. Haien bidez mantentzen dira bizirik gure asmoa eta gure komunitatearen izatea. Haiek gabe, ez dago norabiderik, ez benetako batasunik, ezta berritzeko gaitasunik ere. Horregatik, inoiz baino gehiago, sentitzen dut praktika espiritualeraitzultzea dela jatorrira itzultzea: Amalurra proiektuari bizitza eman zion taupadara itzultzea, eta gure barruko suarekin berriro konektatzea.
Praktika espirituala bihotzean Zerua eta Lurra elkartzen dituen keinua da, eta eguneroko bizitzan sakratuaren presentzia aitortzeko bidea.