Aurreko postetan, neguko erretiroan azaleratu ziren hainbat alderdi arakatzen joan gara, Gerlariaren edo liderraren arketipoaren pean. Gai honekin jarraituz, behin eta berriz agertu zen elementuetako bat, intentsitate propioz, erresumina izan zen.
Hain arrunta den energia hau ez da haserre hutsa.
Nik laguntzen ditudan prozesuetan ikusi izan dut erresumina askotan sortzen dela min sakon bat sentitu edo adierazi ezin izan denean; aitortzarik eta erreparaziorik aurkitu ez duen zauri batetik. Denborarekin, min hori barruan finkatzen joaten da, eta azkenean bestea —eta batzuetan mundua bera ere— ikusteko modu bihurtzen delarik. Horregatik sortzen da zaurituta, bidegabe tratatuta edo gutxietsita sentitu ginenean, eta une hartan gertatutakoa esateko, sentitzeko edo sostengatzeko aukerarik izan ez genuenean. Eta, zergatik? Batzuetan, bizipenak goizegi iritsi zirelako eta beste batzuetan, behar adinako sostengurik ez zegoelako.
Benetako entrega bat, irekiera zintzoa edo inplikazio sakona egon denean, zaurituta edo traizionaturik sentitzean agertzen den mina askoz biziagoa izan ohi da. Kasu horietan, erresumina agertzen da inkontzienteki erabat askatu ez gaitezen, galtzen joan zen horri lotuta jarraitzeko modu gisa.
Emozio puntualagoak ez bezala, erresumina ez da erraz pasatzen. Aktibo mantentzen da, iraganera behin eta berriz itzultzen den barne-mugimendu batek elikatua, gure baitako zerbaitekhura, azkenean, konpondu ahal izateko itxaropenean jarraituko balu bezala. Hala, zauria ez da erabat ixten, eta orainean eragiten jarraitzen du.
Zauri hori gutxitan agertzen da zuzenean. Aitzitik, hoztasunaren, zurruntasunaren, distantzia emozionalaren, kontrolaren edo nagusitasun moralaren sentsazio sotilaren bidez adierazten da. Kanpotik ikusita, izaeraren ezaugarri bat irudi lezake. Barrutik, berriz, gogortze progresibo gisa bizi ohi da: bizitasuna itzaltzen duen eta besteekin erlazionatzeko modua baldintzatzen duen prozesu gisa. Horrek gure bizi-arkitekturari eragiten dio hainbat dimentsiotan.
Norbere buruarekiko harremanean, energia-galera eta gorputzarekiko deskonexioa gertatzen dira, eta horrek zaildu egiten du erabakiak hartzea edo bizitzari osorik entregatzea. Gure atal funtsezko bat izoztuta gera daiteke aurrera egin ahal izateko. Baina, zaurgarritasunerakosarbidea ixtean, poztasunerako, esker onerako edo gogoberotasunerako sarbidea ere zailtzen da.
Bestearekiko harremanean, erresuminak iraganeko gatazkak gaur egungo loturetan kutsatzenditu, eta indar irudizko baten bidez ager daiteke; indar horrek, itxuraz, boterea ematen digubestea errudunaren tokian jartzean. Hala ere, horrek pixkanaka bizitzatik urruntzen gaitu, eta indarkeria isil baten forma hartzen du: erretiratzearen, epaiaren edo barruko gogortzearen bidez.
Ingurunearekiko harremanean, ahotsik gabeko zauria enkistatu egiten da, eta burua zirkulu itxibatean sartzen da, non kaltea behin eta berriz bizitzen den. Oraina konponketaren itxaropen isilbatetik bizi dugu, askatasunetik baino gehiago eskakizunetik lotzen gaituena.
Ulermen honetatik, irteteko mugimendua ez da barkamena eskatzea, ezta gertatutakoajustifikatzea ere; aitzitik, bihotza pixkanaka erretiratzen joan izanaren ardura hartzea da. Geureburua babesteko erabili genituen hoztasunari, epaiari edo distantziari begiratzea, eta kanpoanhainbeste eskatu genuena geure buruari eskaintzen hastea: aitortza, zaintza eta ulermena.
Erresumina sendatzen joatea bizitzeko gaitasuna berreskuratzen joatea da, zauri zahar batekgaur nor garen erabakitzen jarraitu gabe.
Integrazio-bide hau hauskorra izan ohi da hasieran, eta keinu txiki baina erradikal batekin hasidaiteke: jatorrizko minaren zati bat sentitzen uztea, disoziatu gabe, gorputzak eutsi dezakeenneurrian. Ez da gertatutakoa ezabatzea, baizik eta entzutea zer min gordetzen duen eta zer loturaesanguratsu geratu zen han atxikita, defentsak zaintzaren zerbitzura dauden mugak bihurdaitezen, ez isolamenduarenak.