Laurogei lagunetik gora bildu ginen udazken honetan Amalurran, beste behin ere, jatorrira bueltatzen gaituen bidearen zati bat egiteko. Erretiro bakoitza aukera bat da guri begi berriekin begiratzeko, gure argi eta itzalen atzean bizi dena deskubritzeko eta, oraingoan, Maisua izan zen lagun egin zigun arketipoa.
Maisua ez da kanpoko irudi bat, ezta egin behar duguna diktatzen duen ahots bat ere. Barne-presentzia bat da, gelditzeko, entzuteko eta konfiantza izateko gai garenean gidatzen gaituena. Kontrola eta atxikimendua askatzen ditugunean, bizitzak erakusten diguna jasateari uzten diogunean eta esperientziak eraldatzen uzten digunean azaleratzen den jakinduria irudikatzen du.
Erretiroan, dentsitatearen eta argitasunaren artean ibili ginen. Barnean zegoen emozio bakoitza —haserrea, epaiketa, amorrua edo erresumina— ate bat bezala agertu zen, haiek begiratzera gonbidatzen gintuena, deskubrituak izateko beldurra zeharkatuz. Hori izan zen gure lehen maisutasun ekintza, izan ere, begiratzera ausartzen zarenean, energiak atxikita egoteari uzten dio eta eraldatzen hasten da.